اشعار رحیمه مهربان

لالالا لالا لالا لالایی
شبِ موهاتو گم کردُم کجایی؟
لالالالا لالا لالا لالایی
الهی وا بمونه این جدایی

 همیشه سر می‌ذاشتی روی پاهام
میبافتُم موجِ موهاتو تا شونه
تو گوشُم مونده موج انفجارِ
قشنگِ خنده‌های بی‌بهونه

پر از موجه، دلِ گوش‌ماهیامون
به موهامو به خاکا میزنُم چنگ
شبا - روزامو گم کردُم پیِ تو
توو گوشم میزنه دمامه‌ها، زنگ!


لالالالا لالا لالا لالایی
چه سوزی داره آوای نی‌انبون
لالالالا لالا لالا لالایی
دل مو رود مینابه... پر از خون

غمت گرچه ز جوونم، نا گرفته،
بیا که شِروه خونیم، پا گرفته
بجا نقش حنابندون... بمیرُم
حنایِ خون رو دستات جا گرفته

گچِ تخته به روی گونه‌هاته
هنوز چاشتِ صُبت مادر باهاته
داره زار میزنه رو تلّی از خاک
ای کوه دردو میشناسی؟ باباته 

کجایی؟ شب شده برگرد خونه
می خوابیدی با لالایی همیشه
شنیدوم خاک سرده، جون مادر
می خوام پیدات کنم! اما نمیشه

عالمی محو شور عالم توست
عالمی باز غرق ماتم توست

پیش غم‌های تو، غمم، غم نیست
شادم از اینکه غصه‌ام، غم توست

زخم‌‌هایم -که تازه‌اند هنوز-
چشم‌هاشان به لطف مرهم توست

من امیدم به موی تو بندست
چاره‌ام، ریسمان محکم توست

برکت زندگی‌م، روضه و اشک!
این هم از بخشش دمادم توست

اینکه در تربتت شفا داری
از خداوندی مجسم توست!

رجعت سرخ توست وعده‌ی حق
چشم‌هامان به راه مقدم توست

همه‌جا کربلاست، میدان‌ست..
کربلا، مشهد مکرم توست

نفس شهر، سرد و سنگین‌‌ست
و شفابخش عالمی، دم توست!

هر کجا میروم، غمت آنجاست
سینه‌ام، هیئت محرم توست،
خانه‌ام، موکب محرم توست...


محرم ۱۴۴۳